Γιατί η Άγκυρα βλέπει «χάρτη περικύκλωσης» από Ελλάδα, Ισραήλ, Ινδία

Οι εξαγγελίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου για μια «εξάγωνη» διάταξη συνεργασιών γύρω ή και μέσα στη Μέση Ανατολή αντιμετωπίζονται στην Τουρκία ως σήμα πολιτικο-στρατηγικού σχεδιασμού, όχι ως επικοινωνιακή ρητορική.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός περιέγραψε ένα πλαίσιο που θα περιλάμβανε ρητά την Ινδία, αραβικά κράτη, αφρικανικές χώρες, την Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο συμμετοχής και άλλων Ασιατικών παικτών.
Η τουρκική ανάγνωση ξεκινά από το εξής: όταν ο κατάλογος «δένει» Μεσόγειο, Ερυθρά Θάλασσα και Ινδικό Ωκεανό, το διακύβευμα ξεπερνά την «αντι-ιρανική» στόχευση και ακουμπά τις ζώνες όπου η Τουρκία επενδύει συστηματικά σε επιρροή, διαμετακόμιση και ναυτική προβολή.
Γιατί το «εξάγωνο» ερμηνεύεται ως εργαλείο περιορισμού της Τουρκίας
Στον τουρκικό στρατηγικό λόγο, η έννοια της «περικύκλωσης» δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι τρόπος ανάγνωσης δικτύων που συνδυάζουν τρία επίπεδα ισχύος: ασφάλεια θαλάσσιων οδών, κρίσιμες υποδομές (ενέργεια, διασυνδέσεις, καλώδια) και πολιτικό συμβολισμό. Η Άγκυρα δεν εστιάζει μόνο στο ποιοι μπαίνουν στο σχήμα, αλλά κυρίως στο πού «κουμπώνουν» πάνω στον χάρτη.
Το «εξάγωνο» τέμνει τέσσερις περιοχές τουρκικής προτεραιότητας: Ανατολική Μεσόγειος, Κόλπος και logistics, Κέρας της Αφρικής, Κεντρική Ασία. Από αυτή τη σκοπιά, το Ισραήλ δεν λειτουργεί απλώς ως ένας ακόμη περιφερειακός δρών, αλλά ως «επιταχυντής δικτύωσης» που μπορεί να συνδέει μεταξύ τους ετερογενείς παίκτες με κοινό παρονομαστή την εξισορρόπηση της Τουρκίας.
Ο μεσογειακός πυρήνας: Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και η στρατιωτικοποίηση της διαλειτουργικότητας
Ο άξονας Ελλάδας–Κυπριακής Δημοκρατίας–Ισραήλ βρίσκεται εδώ και χρόνια στο τουρκικό «κόκκινο τετράδιο», όμως η πρόσφατη θεσμική του επαναβεβαίωση στην Ιερουσαλήμ επαναφέρει την αίσθηση μονιμοποίησης. Στην κοινή διακήρυξη της 10ης Τριμερούς Συνόδου (Δεκέμβριος 2025) αποτυπώνεται η πρόθεση για εμβάθυνση συνεργασίας, με έμφαση σε συνδεσιμότητα, ενέργεια και περιφερειακή ασφάλεια. Για την Άγκυρα, το κρίσιμο είναι ότι το «σχήμα» δεν μένει σε πολιτικές διακηρύξεις: η συνεργασία τείνει να αποκτήσει ρυθμό μέσα από κοινό επιχειρησιακό σχεδιασμό και ασκήσεις.
Η δυναμική αυτή ενισχύεται από την αμυντική σύμπλευση Αθήνας–Τελ Αβίβ. Η έγκριση αγοράς των ισραηλινών συστημάτων PULS από την Ελλάδα, με σαφή αναφορά στο πλαίσιο αποτροπής έναντι της Τουρκίας, διαβάζεται στην Άγκυρα ως κίνηση που μεταφέρει την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία από το «τεχνικό» στο στρατηγικό. Παράλληλα, η απόφαση για εντατικοποίηση κοινών αεροναυτικών ασκήσεων Ελλάδας–Ισραήλ–Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ανατολική Μεσόγειο το 2026 ενισχύει την τουρκική υποψία ότι η διαλειτουργικότητα «κλειδώνει» σε μόνιμη διάταξη.


