Ο πάντα εύστοχος στις επισημάνσεις του κύπριος διεθνολόγος Γιάννος Χαραλαμπίδης αναλύει τους λόγους για τους οποίου η Άγκυρα ανησυχεί για την όποια επέκταση χωρικών υδάτων πραγματοποιήσει η Ελλάδα στην περιοχή της Κρήτης.

Ο κ Χαραλμπίδης γράφει συγκεκριμένα στην Σημερινή της Κύπρου: <<Μετά την αναθεωρητική της πολιτική στο κυρίως Αιγαίο και στην Κύπρο, η Τουρκία έχει ήδη ανοίξει τα πλοκάμια της στην περιοχή της Κρήτης. Τώρα επεκτείνει και εκεί το casus belli στην περίπτωση κατά την οποία η Ελλάδα ασκήσει το δικαίωμα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο για τα 12 ναυτικά μίλια.>>

Τι φοβάται η Άγκυρα

Η τουρκική κίνηση δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι συναφής με τις στρατηγικές αδυναμίες της Άγκυρας, αλλά και τις επιδιώξεις της. Τι θέλουμε να πούμε; Η Τουρκία προσδοκά ότι διά της σκιάς της ισχύος της ή με τη χρήση της:

Θα αποτρέψει την επέκταση των 12 ναυτικών μιλίων στην περιοχή της Κρήτης. Διότι η επέκταση των 12 ν.μ. θα επηρεάσει αρνητικά έναν στρατηγικό στόχο της Άγκυρας όπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ένα ζήτημα, που είναι συναφές με την έκταση της ελληνικής ΑΟΖ.

Θα περιορίσει τη δυνατότητα της Ελλάδας να ελέγχει δύο βασικές θαλάσσιες οδούς. Η μία είναι αυτή μεταξύ Κρήτης και Λιβύης, που ξεκινά από το Σουέζ και καταλήγει στο Γιβραλτάρ, και η άλλη είναι αμφίδρομη: Ξεκινά από το Σουέζ και μέσω Κύπρου καταλήγει στο Αιγαίο και από εκεί διά των στενών των Δαρδανελλίων και της Κωνσταντινουπόλεως στη Μαύρη θάλασσα και αντίστροφα.
Οι δυο λίμνες…
Η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσιο στρατηγικό βάθος στην περιοχή του Αιγαίου λόγω των ελληνικών νησιών. Ως εκ τούτου επιδιώκει να το αποκτήσει διά της αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος και με την ταυτόχρονη επέκτασή της προς την Κρήτη εφόσον έχει ήδη μετατρέψει τη θαλάσσια ζώνη από το ύψος του Ακσάζ ώς το Τσεϊχάν σε τουρκική λίμνη. Σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, μπορεί μεν η Τουρκία να απειλεί, αλλά γνωρίζει ότι το Αιγαίο παραμένει μια κλειστή ελληνική λίμνη, για τους εξής λόγους:

Α) Ο ελληνικός στόλος ελέγχει την είσοδο του τουρκικού, που αποπλέει από τη Μερσίνα και αλλού, επί τη βάσει του άξονα Κρήτη, Κάρπαθος και Ρόδος.
Β) Ο ελληνικός στόλος μπορεί να σταματήσει τον τουρκικό στην είσοδο των Δαρδανελλίων διά της Λήμνου, της Σαμοθράκης και της Λέσβου, με τη στήριξη της Αλεξανδρούπολης. Καθόλου τυχαία δεν είναι η οργή του Ερντογάν για την αναβάθμιση του λιμανιού της πόλης και της εκεί εδρεύουσας πλέον ΝΑΤΟϊκής Δύναμης, που αναβαθμίζει γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά τον ρόλο της Ελλάδος. Εκ των πραγμάτων, για την Άγκυρα ανησυχεί ότι μειώνεται το γεωπολιτικό της πλεονέκτημα και αυξάνεται το αντίστοιχο ελληνικό μέσω μάλιστα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Γ) Ο ελληνικός στόλος διαθέτει εντός του Αιγαίου ένα μεγάλο ναρκοπέδιο νησίδων, που απαγορεύει στον αντίστοιχο τουρκικό την ελευθερία κινήσεων. Είναι δύσβατη, δηλαδή, για τον τουρκικό στόλο η θαλάσσια περιοχή από τη Σμύρνη προς την Ηπειρωτική Ελλάδα είτε από τα Δαρδανέλια προς τα κάτω είτε από τη Ρόδο προς τα πάνω, είτε από τη Σμύρνη προς το κεντρικό Αιγαίο.

Το «Ανατολού», η Κρήτη και η στρατηγική του σημασία
Οι Τούρκοι απειλούν ότι θα στείλουν το νέο αεροπλανοφόρο τους με την ονομασία “Ανατολού” στην περιοχή της Κρήτης, η οποία είναι αστακός. Το “Ανατολού”: 1) Δεν είναι ακόμη επιχειρησιακά έτοιμο. Ο Ερντογάν προσδοκά ότι εντός του τρεχόντος έτους θα το βγάλει στη θάλασσα για προεκλογικούς και ουσιαστικούς λόγους. 2) Είναι μικρός ο δίαυλος απονήωσης και μόνο F-35 μπορούν να χρησιμοποιηθούν, καθέτου απονηώσεως, τα οποία όμως αρνιούνται οι ΗΠΑ να παραχωρήσουν στην Τουρκία.

Ούτε F-16 είναι δυνατό να απονηωθούν, οπότε οι Τούρκοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν ελικόπτερα μεταφοράς προσωπικού, καθώς και επιθετικά. 3) Θα πρέπει να συνοδεύεται από μικρό στολίσκο και υποβρύχια, οπότε εάν η Άγκυρα δεν προχωρήσει στη ναυπήγηση νέων σκαφών συνοδείας, θα πρέπει να αφαιρέσει δυνατότητες από την επιχειρησιακή της ικανότητα σε άλλα μέτωπα, όπως αυτό του κυρίως Αιγαίου.

4) Ναυπηγείται για να χρησιμοποιηθεί εντός και εκτός της «Γαλάζιας Πατρίδας» στον άξονα Αιγαίου και Γιβραλτάρ και πέραν αυτού προς τα στενά του Ορμούζ, όπου υπάρχουν οι Βάσεις της Τουρκίας στο Κατάρ και τα λοιπά συμφέροντα ή προς την περιοχή της Σομαλίας, όπου επίσης η Άγκυρα διαθέτει Βάσεις. Και ως αυτοκρατορική δύναμη θέλει να έχει λόγο πέραν των κρατικών της ορίων, δίνοντας έμφαση και στα αραβικά μουσουλμανικά κράτη, καθώς και σε εκείνα της Αφρικής.

Όπως στρατιωτικές πηγές αναφέρουν: “Πρόκειται για προβολή σημαίας και ενίσχυση της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής της σημασίας ως κράτους, αλλά και συμμαχικά εντός και εκτός ΝΑΤΟ, διότι θα έχει τη δυνατότητα συμμετοχής σε στρατιωτικές επιχειρήσεις μακριά από την Τουρκία, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στον άξονα Σουέζ – Γιβραλτάρ“.

Αποστρατιωτικοποίηση και αυτοάμυνα
Ούτως ή άλλως η αξίωση της Τουρκίας για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου οδηγεί στην “αποναρκοθέτησή” του από τα ελληνικά, μικρά και μεγάλα νησιά και στη μετατροπή τους σε βορά στις ορέξεις των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η Άγκυρα θέλει να μεταφέρει την πρώτη γραμμή Αμύνης της Ελλάδος στην Εύβοια και έξω από την Αθήνα. Αυτή είναι μία από τις φάσεις της λεγόμενης αναθεωρητικής τουρκικής πολιτικής, που καθιστά την Ηπειρωτική Ελλάδα όμηρο της Τουρκίας και αλλάζει το νομικό καθεστώς του Αιγαίου. Εφόσον, δε, στα τουρκικά παράλια υπάρχει η λεγόμενη Στρατιά του Αιγαίου, που στόχος της είναι η εισβολή και η κατάκτηση ελληνικών νησιών, ακόμη και αν η Συνθήκη της Λωζάννης δεν προβλέπει τη στρατιωτικοποίηση των νησιών, το επιβάλλει το άρθρο 51 του Χάρτη των Ην. Εθνών, που αναφέρεται στο δικαίωμα της αυτοάμυνας.

Διαβάστε περισσότερα στη σελίδα enoplos.gr πατώντας εδώ

Δημοσιεύτηκε από Cosmografos

Προβολή όλων των δημοσιεύσεων από Cosmografos