του Γιώργου Λυκοκάπη  – 

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην κατεχόμενη από τον ισραηλινό στρατό Ιερουσαλήμ, η κυβέρνηση του Ιράν θεώρησε βέβαιο πως είμαστε ενώπιον μίας νέας Ιντιφάντα. Δηλαδή θα σημειωθεί μία σειρά εξεγέρσεων στον αραβικό κόσμο, που θα απειλήσει μακροπρόθεσμα την σταθερότητα των φιλοαμερικανικών αραβικών κρατών.

Έκανε λάθος υπολογισμούς, η κατάσταση μοιάζει ελεγχόμενη ακόμα και στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Οι συνθήκες ίσως μπορούν να χαρακτηριστούν η «ηρεμία πριν την καταιγίδα», όχι όμως Ιντιφάντα. Είναι τελικά το ίδιο το Ιράν που τις τελευταίες μέρες συγκλονίζεται από πρωτοφανείς διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, όχι η Σαουδική Αραβία ή η Αίγυπτος. Αφορμή για τις διαμαρτυρίες δεν ήταν η Ιερουσαλήμ, αλλά το αυξανόμενο κόστος ζωής. Οι διαδηλώσεις σύντομα επεκτάθηκαν σε όλη την χώρα και στο καθεστώς σήμανε συναγερμός.

Έγινε αμέσως παραλληλισμός με την εξέγερση της «Πράσινης Επανάστασης», που είχε σημειωθεί στο Ιράν το 2009. Τότε είχαν πραγματοποιηθεί λαϊκές κινητοποιήσεις σε όλη την χώρα, οι οποίες είχαν κατασταλεί δια της βίας από τις δυνάμεις του καθεστώτος. Οι σημερινές διαδηλώσεις όμως έχουν κάποιες διαφορές από την «Πράσινη Επανάσταση», τις οποίες πρέπει να επισημάνουμε.

Δεν είμαστε στο 2009

Οι σημερινές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας είναι μικρότερες σε όγκο από αυτές του 2009, αλλά είναι όμως πολύ πιο βίαιες. Οι διαδηλωτές πυρπολούν κυβερνητικά κτίρια, ενώ μεταξύ των θυμάτων είναι και αστυνομικοί. Αφορμή για την «Πράσινη Επανάσταση» είχε σταθεί η αμφισβητούμενη νίκη του εκλεκτού των σκληροπυρηνικών του καθεστώτος, του Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ. Για τους οπαδούς του ηττημένου μεταρρυθμιστή υποψηφίου Μουσάβι είχε προηγηθεί νοθεία μεγάλης έκτασης για αυτό είχαν ξεχυθεί στους δρόμους.

Στις σημερινές διαδηλώσεις κυριαρχούν συνθήματα εναντίον του καθεστώτος συλλήβδην, μέχρι και συνθήματα υπέρ του Σάχη του Ιράν ακούστηκαν. Στο στόχαστρο των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας δεν βρέθηκε μόνο το κατεστημένο των «σκληροπυρηνικών», (το σιϊτικό ιερατείο και οι δυνάμεις καταστολής), όπως το 2009.

Σήμερα από την οργή των διαδηλωτών δεν ξέφυγε ούτε ο μεταρρυθμιστής πρόεδρος Ρουχανί, τον οποίο θεωρούν «μαριονέτα» των σκληρών του καθεστώτος. Το θεαματικό άνοιγμα του Ιρανού προέδρου στην Δύση και η χαλάρωση της αυταρχικής νομοθεσίας που σημειώθηκε επί των ημερών του, μοιάζουν «ημίμετρα» για την πλειοψηφία των διαδηλωτών.

Το 70% του πληθυσμού του Ιράν είναι νέοι άνθρωποι με μέσο όρο ηλικίας τα 30 έτη. Δεν έχουν ζήσει την καταπιεστική εποχή του Σάχη, ούτε τον πολυετή πόλεμο Ιράν-Ιράκ. Είναι μορφωμένοι, κάτοχοι πανεπιστημιακών τίτλων, γνωρίζουν ξένες γλώσσες και είναι άριστοι χρήστες των κοινωνικών δικτύων.

Διαβάστε περισσότερα στη σελίδα slpress.gr πατώντας εδώ

Δημοσιεύτηκε από Cosmografos

Προβολή όλων των δημοσιεύσεων από Cosmografos